Już za późno

Już za późno

Padły oskarżenia

Słowa zawisły w powietrzu

Bladość przyoblekła twarze

Upadło serce w kałuży

Już za późno

Mamroczą słowa z ruchu warg

Drga zapadnięta powieka

Cisza przytłacza oboje

Zagina fakturę czasu

Już za późno

Piękno uciekło do tyłu

Ból wybija się ponad szereg

Wszystko trwa i upada

Gdzieś daleko bije dzwon

Już za późno

Los puka do drzwi

Klekocze klamka złota

Uwięzione w klatce gniewu

Słowa wylatują na wolność

kukurydza

Żywy obraz

Szaro - białe obłokowe niebo.

Było bure niczym płótno,

ale Malarz musnął pędzlem szarą powierzchnię

i kapnęło kilka kropel białej farby.

Cały obraz lekko podświetlony od tyłu

lampą.

Są przebłyski.

Wiatr.

Zielone czubki drzew falują od podmuchów powietrza.

Żywe liście winogron uderzają o szyby.

Ruchoma rama wokół okien.

Obraz?

Albo wnętrze pokoju, albo ogród.

Zależy, z której spojrzysz strony.

Powietrze przesycone chłodem i wilgocią.

Chodnik też ciemniejszy niż zwykle,

skropiony hojnie wodą.

A szyby już wyschły.

Katarzyna

Czy to ja?

Kim jestem?

Czy ja to ja?

Kim jestem?

Czy to moja twarz?

Czy to moje spojrzenie

Prześliznęło się wczoraj po biedzie?

Czy to moje nogi

Zaniosły mnie w drugą stronę?

Tak czy nie?

Czy to moje dłonie

Zadały tak dotkliwy ból?

Czy to moje usta

Wykrzyczały głośno nienawiść?

Czy to moja twarz

Ogarnięta znieczulicą odbija się w lustrze?

Czy to ja?! Czy to ja?!

Nie wiem.

Nie chcę wiedzieć.

Nie mogę.

Przebacz życie!

kukurydza