Kamieniołom Łemków

Błękitna róża na białym tle

Przyzywa mnie, przyzywa mnie

Laska w dłoń i w przód wyruszyć

Dziejami się wzruszyć, znów się wzruszyć.

Błękitna róża na białym tle

Zachęca mnie, zachęca mnie

Porzucić szlak i wejść w zielony las

Najwyższy czas, już najwyższy czas

Błękitna róża na białym tle

Pogania mnie, pogania mnie

Do pełnego wiary przemyślenia

I westchnienia, i żalu westchnienia

Błękitna róża na białym tle

Wciąż woła mnie, wciąż woła mnie

Z ziemi, na którą lasu upadło serce

W poniewierce, na zawsze w poniewierce.

Błękitna róża na białym tle

Czaruje mnie, czaruje mnie

Wrócę by usiąść na starym mchu

Bo brak mi tchu, brak leśnego tchu.

kukurydza

 

Powrót

ile razy można wracać?

mój szept ucieka do gwiazd do powietrza

Twego odbicia znikającego w kałuży

odpowiedź jest płonącym stosem

szepce mętna woda do głuchego ucha

mogłam ją znać od tysięcy lat

mogłam ją uwielbiać od milionów

nie wierzyłam w nią

uwierzyłam tamtej nocy

niebo rozbłysło milionami gwiazd

gdy swoimi ustami nachyliłeś się

muskając wargami płonącą twarz

ale to nie była moja twarz!

przykryta Twoimi długimi palcami

to nie moich oczu szukałeś

znasz mnie lepiej od gwiazd

szyderczo zaglądających przez okno

wytykających swymi dłońmi moje łzy

uciekające w mokrą toń poduszki

chciałeś mojej obecności tam i wtedy

tylko to mogło rozbić moje serce

roztrzaskać je o martwy bruk

wymieszać z pyłem i prochem matki ziemi

z jej łzami i jej splamioną krwią

chciałam obrzucić Cię moim gniewem moim bólem

satysfakcjonują Cię moje łzy? krzyk

miał rozedrzeć jej śmiech z warg przyciśniętych

do twej koszuli

miałeś ją gdy płakałam

szeptałeś: nie bój się

kocham cię

szeptałeś nie bój się

Twoje oczy wieją najzimniejszą z zim

nie masz do czego wracać mówią

nigdy nie miałaś nie wolno wracać

nie wolno

A nad jej jasną głową miotają gwiazdy

tchnące lodowatym dotykiem warg

które kiedyś były moje

tylko moje

moje.

moje!

kukurydza

 

Obietnica

Przyrzekam Ci daję Ci moje słowo

próbowałam wyrwać sobie serce z piersi

Kochanie przyrzekam że rozdzierałam

własnymi palcami na strzępy

podarłam każde z naszych wspomnień

tylko Twoje oczy śmieją się

do mnie z głębiny czasu

trudno walczyć z rozżarzonymi węglami

Twojego uśmiechu gdy wymawiasz moje imię

krzyczałam: głupia! krzyczałam: idiotko!

weź się ogarnij! a w chwilę potem Twoje usta

znów znalazły moje w harmonii smaku

którego nigdy nie poczułam

nigdy Ci nie powiedziałam o burzy

nigdy nie dałam Ci wysłuchać mojego serca

nawet na kilka ziarenek piasku w klepsydrze minut

od zarania śpiewu znam ten koniec co zdarzył się teraz

kilka wyrazów kilka moich łez kilka bezsennych nocy

zgasły uśmiech mijany obojętnie

nie znałam tylko moich słów

które okazały się obcym tworem teraźniejszości

nie chcę drugiego księcia choćby miał

mnie kochać ponad świat

mówiłam poczekam on gdzieś tam jest

i byłeś

tu i teraz

ze mną

choć przez ścianę moich łez

ale Ty nigdy nie chciałeś być mój

nie mogę być niezmieniona

nie mogę być twardą opoką

ramieniem dla płaczących

nadzieja jest mą matką

gdy błądzę w chaosie gestów

poczekam

w końcu to jedyne

co mi zostało

w chaosie mojego

stęsknionego serca

kukurydza

 

Niewiara

Nie każ mi wierzyć

Nie dawaj mi kolejnej nadziei

która jest mą matką

błagam nie proś o zaufanie

nie okazuj go nigdy

i Zaklinam Cię na płonące

wiersze na stosie

Zaklinam Cię na czas milionów

złamanych bezbronnych serc

Zaklinam Cię na rozpalony dotyk

twoich ust czekających całe życie

Zaklinam Cię na południowe wieczory

pełne ciepłych czułych gestów

Zaklinam Cię na szept

cichszy niż sam strach

Zaklinam Cię na wszystko

co mogło być nasze

Zaklinam Cię

nie mów że mnie kochasz

że nie możesz beze mnie żyć

Zaklinam Cię nie kłam

nie chcę tego słyszeć

nie chcę w to wierzyć

będzie boleć gdy odejdziesz

a odejdziesz na pewno

nie kłam że świat ze mną nabiera barw

nie kłam że jestem najpiękniejsza

i oślepiłam cię jak kometa

rozjaśniająca mroki nieba

nie kłam że możesz mnie obronić

przede mną bo nawet ja tego nie potrafię

nie kłam że mnie kochasz

bo nie ma na świecie miłości

jest tylko cichy szept krótkich słów

nasze usta twoje ramię

kilka gestów kilka spojrzeń

nie ma miłości

nie ma

nie każ mi ufać

nie każ mi wierzyć

boję się twoich słów

więc nie patrz mi w oczy

nie wyczekuj moich kroków

nie słuchaj mnie uważnie

nie rozbijaj muru obojętności

który z trudem budowałam z lodu

nie próbuj mnie ogrzać gorącem

twojej namiętności do mnie

nie pocieszaj nie ocieraj moich łez

to tylko strumienie mojego bólu

nie powinno cię to obchodzić

masz tylko być

być

aż Być

kukurydza

 

Pokusa

Mogę ofiarować Ci najpiękniejsze kłamstwo świata

będziesz szczęśliwa otrzymasz

 skrzydła zanurzające Cię w błękicie nieba

odbierze Ci tylko Ciebie

ale Ty nigdy siebie nie chciałaś

więc nie potrzebna Ci żałoba

mogę Ci dać najwspanialsze kłamstwo świata

uwolni Cię od oków codzienności zwolni

z odpowiedzialności za twój błąd

za twój grzech myśl o nieskalanych

czerwonych wargach szukających

innych namiętnych w ust w studni

ciemnobrązowego spojrzenia moich oczu

Czas... cóż będzie dla Ciebie znaczył czas

nie ograniczać Cię będą żadne ramy 

tylko moje ramiona nimi będę

chronił Cię przed prawdą

którą też mogę Ci dać

prawdę czarną jak kawa

jak moja dusza moje oczy moje serce

twój dotyk nasze usta twoja dusza

pragnie tego słodkiego kłamstwa

czy tej czarnej prawdy będziesz zwijała

się z bólu płaczu w poduszkę wśród

nocnych mamiłd koszmarów

nie będziesz wiedzieć co to

latające po ścianie w tęczy rozmazanych

łez spokój ducha umysłu serca

szczęście radość pokój miłość

zostanie Ci tylko płacz chłód

na ramionach będziesz czuć potrzebę

mojego ciężaru moich ust

mojego szeptu pocałunku w kark

zostanie Ci tylko pustka gorycz łzy

czego chcesz prawdy czy kłamstwa

obie są w zasięgu Twoich drobnych

dłoni położonych na moich policzkach

pod moimi oczami odbijającymi Twoje

wahanie łzy niepewność zamęt

usta ułożone w odpowiedź

czego chcesz  okrutnej prawdy

czy najsłodszego z kłamstw

świata.

kukurydza