Gdy ślepiec chce zobaczyć morze

Szumi jak las

Równie niewidoczne

wbrew swemu istnieniu

Jego pochodne

krzepną na twarzy

Wszechogarniające palce

mówią

jestem

Nic mu nie powie

Nie tak jak szepce

z drzewami

On nie zobaczy

ono nie usłyszy

nie wyjaśni

że jest o połowę żywszym

światem w świecie

nie wspomnieni

o przezroczystym ciele

złotych włosach

kamiennych paznokciach

Wykrztusi tylko

bezkres jest ciemnością

===============================================

(Nie chwaląc się:)) wiersz zajął I miejsce w Turnieju Srebrna Szyszka ;)

Labirynt

Opisanie labiryntu

jest trudniejsze

od jego budowy

Labirynt żyje

 w mojej głowie

 twojej duszy

 waszych sercach

Poprzez jego kamienne mury

spogląda Minotaur

świata

długie rogi sięgają nieba

kopyta są wbite w ziemię

a oczy zbyt głębokie

na dzisiejszą epokę

PERŁA

Wydaje się być bliska

swemu ideałowi

pewnie to przez biel

która odbija się poświatą zaufania

Nienaturalnie okrągła

bo zbyt perfekcyjna

niczym wymarzona Ziemia

kneblująca swym ciężarem

dźwigającego ją Atlasa

(* * *)

Wśród wielkich twarzy

z kamienia

uciekam na srebrnej nici

z rękami

po przeciwnych stronach świata

uniesionymi

by błagać fizykę

o zaniechanie swoich praw

PRZYPALONA MYŚL

Śniadanie
to prywatna sprawa
stół i cztery nogi
jedna chwila
między nocą
a dniem

Ale tylko poranną kawę
możemy pić sami
na skraju deszczu i wiatru
bo herbata
to już święto

Za to obiad
to pojęcie abstrakcyjne
słońce
wokół którego krążą nasze
całodzienne myśli

W słowniku pisali
że to ma coś związek
z cyklicznym czasem
ja natomiast wolę teorię heliocentryczną

Wiersz Bożonarodzeniowy

Już Święta

choinka lśni

w całej swej okazałości

Już makowiec w piecu

pięknie się rumieni

Już stos wielkich prezentów piętrzy się

pod zielonymi gałęziami

Już stół gnie się od wigilijnych potraw

Już domownicy zasiadają do wieczerzy

Mimo tego wszechogarniającego ciepła

Wdaje się zimny wicher pustki

i samotności

*** (Nie żałuję...)

Nie żałuję martwych bo żyją

żałuję żywych

bo umarli

Nie żałuję nienawidzących bo kochali

żałuję kochających

bo dopiero nienawidzić będą

Nie żałuję głupich bo są szczęśliwi

żałuję mądrych

bo mają prawo do smutku  

Papuga

Jak papuga
lśnię kolorami
wabię barwnym piórem

Czasem zaskrzeczę
niszcząc nastrój
choć głos nie musi cieszyć
przy takiej szacie

Chyba nie jestem taki zły
bo gdy patrzę
tymi pustymi oczyma
widzę
że  wszyscy zpapużeli
albo żyją jak wilki
i węże

Wrażenie Ekspresji

Dwa obrazy uderzyły mi do głowy

odwieczny kontrast

między dzikim tańcem w płomieniach

a dryfowaniem po jeziorze

nieskończenie błękitnym

Jestem Temidą

oczy mam zasłonięte

wagę nieruchoma

Nie wiedząc co wybrać

biegnę miedzy szalami

zahaczając o nie

naprzemiennie 

Głębia oczu

Przelana toń duszy

w niebiańskich kolorach

choć czasem lśnią dojrzałą trawą

lub pniem drzewa

w dziecięcych objęciach

Tańcem gejszy

z wachlarzem rzęs zamiast piór

czarują

Dla niektórych

są też krzesiwem

które wolało serce od stosu drewna

I często z tego powodu

krwawią

wzburzoną falą 

Czerwony samochód

Wsiądę do samochodu

by uciec

dalej niż się da

Niech tylko będzie

czerwony

i żywy jak moja dygresja

od codzienności

I żeby nie miał dachu

bym mógł patrzeć w niebo

pełne dziecięcych marzeń

tak wyniosłych

że i ono jest za małe

by mogło wszystkie

pomieścić

O zachodzie

galopuję na nim

jak na czerwonym rumaku

w złote wrota

koloru dojrzałych malin

Bez hamulców pędzę

i rozrzucam

setki kartek z wierszami

sunące wypłowiałe liście

z nadzieją

że ktoś je przeczyta

Tajemniczy ogród

Już tylko żelazna furtka odgradzała nasturcje

Od skrzącego się kosmosu

           

Gwiezdny blask w letni poranek

Zaślepiał oczy

A warkocze umarłych komet

Wnikały głęboko w umysł

By tchnąć duszę

W marzenia