... eteryczna cisza

 Eteryczna cisza niepokój przyzywa.

 Niecierpliwość żąda przemilczanych słów

 Gdy z każdym oddechem zapał serc odpływa,

 z każdym dniem przeżytym więdnie zapach snów.

 Ukojenie niosą melancholii nuty,

 co pragnienia serca żałobą otacza.

 Dusza zaś wędruje dokąd nieść chcą buty

 tam gdzie w swej tułaczce życie krąg zatacza

 Bym powracał ciągle zdrów i pełen mocy.

 Niepomny za zawiść, nie ustając nocy

 w której mógłbym wzrastać w gorycz oraz butę.

 Raz zmiękczone serce na nowo przekute.

 By w nową wędrówkę ruszyć bladym świtem

 w pajęczynie ścieżek szukać co zakryte.

 Trwając w wiecznym tańcu ognia oraz lodu,

 karmić się się jej blaskiem i ginąc od chłodu.

 Nie pojmując wiele ponad to co czujesz,

 wkroczyć na tą drogę, której pożałujesz.

 Zbyt łatwo miłować gdy wiesz co cie czeka,

 jeszcze prościej wielbić, gdy wielbisz z daleka.

 Lecz czy prawdą jest to w co się wierzy skrycie?

 Czy też to co czynisz, czym wypełniasz życie?

Neufratel

 

Na niby

Poudawajmy, że się znamy.

Że się lubimy, szanujemy.

Że razem czas marnujemy

i że wspólny język mamy.

Pobawmy się w miłość.

Taką na niby, więc trochę inną.

Taką dziecięcą i niewinną. 

Której nie przeszkodzi zazdrość.

Udajmy wrogów.

Zróbmy wielką wojnę.

Zbierzmy kolegów.

Niech każdy trzyma swą stronę.

Poudawajmy, że się nie znamy.

Że nic nie było, że się nie kochamy.

I poudawajmy, że to spotkanie

pierwszym naszym jest.

Niech tak się stanie.

Rico

 

Wśród bieli

Biały puch na białym tle,

biały świat i białe życie,

białe postacie w białej mgle,

wszystko białe, czyż nie?

Wśród zasp po pas,

wśród mrozu szczypiącego w twarz

idę sobie, zwykły człowiek,

a płatki ściągam nawet z powiek

i chucham w swoje dłonie,

chucham nim mi któryś palec lodem spłonie.

Cały opatulony, prawie zamaskowany,

cały czymś przykryty jakby schowany.

Stawiam kroki na białej ziemi, stawiam je

i mimo tej przejmującej bieli, uszczęśliwia Ona mnie.

Sognatore