* * * (świergotanie)

świergotanie tak głośne

krzywi twarze. jak słońce

nie gaśnie i pachnie

ludźmi.

nie pomoże mi wiara,

mądrość ani ładny tyłek.

zanim marzenia zastygną

w gorącym asfalcie, stopię się

we wszechobecnym syfie.

macham rękami, wokół

same wątpliwości. nadgryzione

drobnym kęsem nieświadomości,

błądzące chodnikami

dziewczyny.

Marzenie o czymś nieprawdopodobnym

ma swoją nazwę. Nazywamy je nadzieją.

aleksandra.

 

latający podróżnik

Od urodzenia marzył, by latać

chciał zwiedzać miasta i wsie,

nie dotykając ziemi stopami.

Mały podróżnik.

Dla swojego nieszczęścia,

nie mógł zwiedzić nawet własnego domu,

przykuty do szpitalnego łóżka.

Mały podróżnik.

Wiec latał w snach,

w przeczytanych książkach

i opowiadał o tym lekarzom,

a oni kiwali głowami.

Mały podróżnik

wiedział ze w końcu mu się uda

i ten mały podróżnik,

mając za ledwie 5 lat,

spełnił swoje marzenie.

Już nie ma małego podróżnika.

Odleciał, zostawił samotność,

szpitalne łóżko, książki i sny.

Zostawił tez kiwających głowa lekarzy.

Mały latający podróżnik, już nie jest sam...

murdermachine

 

Rozłączeni

Podzielmy go na dwa

Mój świat,

Twój świat.

Moje pół łóżka, pół stołu.

Te półki w lodówce są moje, i pół jajka.

Stoisz na mojej połowie prysznica, przesuń się !

Zejdź mi z oczu...

Moja połowa życia, ta druga jest twoja,

weź połowę majątku! Lecz oddaj mi mój jeden kapeć!

drugi jest już twój...

Oddaj połowę mojej przestrzeni życiowej,

połowę ręcznika, toaletowego papieru,

podaj połowę noża, przetniemy mydło na pół.

Pół mojego zmarnowanego czasu, pół uśmiechu ze zdjęcia,

Pół pokoju oddzielimy białą kreską.

Przez pół domu zbudujemy gruby mur, Jak mur z Berlina

W tym murze zatopimy nasze dzieci.

to moja przestrzeń życiowa! wyjdź stąd!

murdermachine