*** (Nie żałuję...)

Nie żałuję martwych bo żyją

żałuję żywych

bo umarli

Nie żałuję nienawidzących bo kochali

żałuję kochających

bo dopiero nienawidzić będą

Nie żałuję głupich bo są szczęśliwi

żałuję mądrych

bo mają prawo do smutku  

Czarne tango

Czarny Taniec

w sennej ciszy trwa

milionami niewypowiedzianych słów

piszesz znów

kolejny list

mówiąc nie

zamieniasz w tak

gdy znów w

Czarnym Tangu

tańczy naszych

wspomień czas

A Niebiańska Kosa

przerywa nasz

ostatni akt

________________________________________________

Mam mocną sentymentalną więź z tym wierszem, dlatego jest pierwszy.

* * * (ta rozmowa)

Ta rozmowa nigdy się nie odbędzie,
Choć w głowie mam przygotowane po trzy kopie.
Dla każdego.

Dokładnie przecież ułożone zostały,
sceny, akty i rozdziały.
Mądre moralizatoria o powinności.

Trzy akapity o tym, jaki byleś głupi,
Wersetów siedem, że to już za późno.

Potem Twoja kwestia.
Dwie strofy zmyślnych przeprosin,
Parę epitetów, co do Twojej osoby,
Trzy wykrzykniki.

Nastepnie ja,
Że lepiej późno niż wcale,
Suche dwie linijki.
I jeszcze wzmianka,
Że to niewiele warte.

Sufler nie podpowie,
A Ty czytając didaskalia
potulnie spuścisz głowę.

I to by było na tyle
Z nędznego przedstawienia,
Z tym że ta rozmowa nie miała,
I nie będzie mieć miejsca.

______________________
Śmieszne trochę... pisać wiersz, który dwa miesiące później poniekąd się urzeczywistnia....