PRZYPALONA MYŚL

Śniadanie
to prywatna sprawa
stół i cztery nogi
jedna chwila
między nocą
a dniem

Ale tylko poranną kawę
możemy pić sami
na skraju deszczu i wiatru
bo herbata
to już święto

Za to obiad
to pojęcie abstrakcyjne
słońce
wokół którego krążą nasze
całodzienne myśli

W słowniku pisali
że to ma coś związek
z cyklicznym czasem
ja natomiast wolę teorię heliocentryczną

Nieznany to tytuł

Białą kartę każdy dostaje

gdy się rodzi święto nastaje

nikt jej nie widzi lecz ona nas.

Wszelki błąd plami jasność,

widząc czarne myli się z białym.

Następne to plamy rwą  naszą duszę.

Nikt nie wyczyści, nie spierze

wszyscy jednak plamią,

i  tak koniec osądzi!

Lazur

Dziś budynki są pełne smutku.

Płaczą jak oczy pokryte lazurem,

A ulice biegną szybciej,

A wiatr nie wieje w ogóle.

Deszcz miał padać, a krople

Zatrzymały się na sekundę.

Nim spotkały się z ziemią na dobre

Zaczęła płakać jak wzrok.

Mijając tundrę i stepy myśli,

Pustynie kryształów złotych,

Bezludne wyspy

Zwiedziłem ziemie całą ponownie

Oceany – oczy lazurowe,

Góry to dotyk absolutu.

Konkret w nim ginie jak człowiek

Z chęcią, ze strachem, bez bólu.

Liście nie spadają z drzew.

Igły tracą ostrza.

Światło zabiera śpiew.

Ziemia obracać się kończy.

Ja zwiedzam ziemię ponownie.

Ja obracam się wokół,

Szukając lazurowych szyb w oknie

Z widokiem na świat.