Wyznanie samobójcy

W swojej dłoni trzymam nóż.

Zawiązuje pętle na swej szyi.

Pistolet jest naładowany.

Trucizna gotowa do wypicia.

Tylko jeden ruch.

Ten jedyny.

I nastąpi koniec.

Ten, którego teraz pragnę.

Rico

 

Dzwon żyjących

Zamknięta szyba wprawiona w drżenie.

Dziewięciokrotność dźwięku Salomona.

Tu Hałas i Chaos  i Huk i Wrzawa

Tam Cisza i Dźwięk, Głęboko i Płasko

Odzywa się mroczny - jasny ton

Słyszę Hałas i Śmiech.

Radość i Ból.

Ignorancję i Empatię.

Odwagę i Lęk.

I Ciebie i Mnie.

Cisza.

Ogarnęła świat zbierając krwawe żniwo

Pośród dźwięku pól.

A w ciszy pełen obraz.

Znów słychać kilka dźwięków.

                           Bębnienie klawiszów ustawionych

                                                 przed błyszczącym ołtarzem.

                          Na cały regulator popularna piosenka

                                      odzywa się póki może.

                          Niepewne rozmowy pełne nieszczerości

                                                    z opuszczonymi przyjaciółmi.

                          Słychać dzwon zbierający olbrzymi

                                          wywar ciszy domowej.

A wszystko znów nie wyciągnęło lekcji,

Nie doszło do żadnych wniosków.

Pogrążeni w hałasie codzienności

Znów wyruszymy po nową rzeczywistość

Nie dostrzegając tej za oknem.

kukurydza

 

Zostałam sama

Popchnąłeś mnie
Potknęłam się
Upadłam na twarz,
skaleczyłam się
Dłonie krwawią
z oczu płyną łzy
Patrzysz tak obojętnie
z pogardą i chłodem
Odwracasz się plecami
odchodzisz
Unoszę dłoń
Podnoszę wzrok
Rozwieram usta
by bezdźwięcznie zawołać
w nicości twe imię
Nie słyszysz mnie
Znikasz za zakrętem
Światła gasną
Nikt nie będzie już iść
obok mnie
Zostałam sama 

Risa