Przekór

Me serce bije na przekór Twemu

Nie zatrzymasz go

Chodź bardzo tego chcesz

Trucizna przez Ciebie wlana

Za słaba, na serca mego oddech

Starczy tych słów

Które usypiały strach

Warto znów stawić czoła

By rano budzić się wolnym

Za słaba jesteś, by pokonać mnie

Teraz twa dusza, do muru jak jeniec przykuta

Ostrze w moim ręku tkwi

W oczach naszych gości strach

Lecz dość błądzenia i nieprzespanych nocy

Na Ciebie już czas!

Poczuj, jak nóż gości się w Twym sercu

Poznaj, ból który znany był mi wiele lat

Odejdź w bólu takim, jakim żyłem nie raz

Krzycz i płacz, ja i tak ostrza nie wyciągnę

Odwrócę się, i pójdę do domu

Mówiąc słodko, "Żegnaj"

Centurion

 

Unicestwienie

Nie. Nie chcę teraz umierać.

Boże, wzgardziłeś butelką wytrawnej wiary.

Czekam na Ciebie z ucztą,

choć wypiłam już nadzieję do dna.

Dolewam wciąż łez do kieliszków,

wznosząc toast piekielnej naiwności.

Patrzę potępiona. Szukam.

Mówią: "Sza! Umierając młodo

dłużej będziesz żyć."

Tak oto czekam tu aż przybędziesz

po mój duchowy kawałek.

To tylko forma końca.

Tego się nie leczy.

Sztuka autodestrukcji opanowana do

chełpliwej perfekcji.

Pusty krzyk.

Ostatni pusty korytarz.

 Canard

 

Całkiem sam

Mogę być sam, całkiem sam

Nic trudnego, nic wielkiego

Z miłości nic dobrego nie było

Serca starego nie było żal

Nowe włożę i pójdę dalej

Sam z samym sobą życie będę dzielić

Będzie Cicho, jak w ciemnym grobowcu

Dokoła nuda i strach

Serce podchodzi coraz wyżej i wyżej

Nie chce czytać z Twoich ust

Nie chce widzieć uśmiechów Twych

Ta cisza daje mi wolność

Zabiera mi Cię gdy myślę o Tobie

Codziennie będę wstawał

A ona jak wierny pies przy mnie będzie

Nie, to nie jest moje marzenie

Ale będzie się spełniać dzięki Tobie

Dziękuję Ci za to bo zrozumiałem

Że miłość to za ostre narzędzie dla mnie

I często się kalec





Centurion