Magiczny księżyc

Co noc wślizgujesz się
przez okno pokoju...
Bezszelestnie składasz
pocałunki
na spłonionych policzkach...
Twoje oblicze
osnute tajemnicami świata
drżącym oddechem
dotyka mojej skóry...
Szeptem nocnej ciszy
wdzierasz się do serca
zabierając gdzieś na
wyżyny bytu

Mój najwierniejszy
Srebrny towarzyszu
nie znikaj w deszczu...

Risa

Przekór

Me serce bije na przekór Twemu

Nie zatrzymasz go

Chodź bardzo tego chcesz

Trucizna przez Ciebie wlana

Za słaba, na serca mego oddech

Starczy tych słów

Które usypiały strach

Warto znów stawić czoła

By rano budzić się wolnym

Za słaba jesteś, by pokonać mnie

Teraz twa dusza, do muru jak jeniec przykuta

Ostrze w moim ręku tkwi

W oczach naszych gości strach

Lecz dość błądzenia i nieprzespanych nocy

Na Ciebie już czas!

Poczuj, jak nóż gości się w Twym sercu

Poznaj, ból który znany był mi wiele lat

Odejdź w bólu takim, jakim żyłem nie raz

Krzycz i płacz, ja i tak ostrza nie wyciągnę

Odwrócę się, i pójdę do domu

Mówiąc słodko, "Żegnaj"

Centurion

 

Unicestwienie

Nie. Nie chcę teraz umierać.

Boże, wzgardziłeś butelką wytrawnej wiary.

Czekam na Ciebie z ucztą,

choć wypiłam już nadzieję do dna.

Dolewam wciąż łez do kieliszków,

wznosząc toast piekielnej naiwności.

Patrzę potępiona. Szukam.

Mówią: "Sza! Umierając młodo

dłużej będziesz żyć."

Tak oto czekam tu aż przybędziesz

po mój duchowy kawałek.

To tylko forma końca.

Tego się nie leczy.

Sztuka autodestrukcji opanowana do

chełpliwej perfekcji.

Pusty krzyk.

Ostatni pusty korytarz.

 Canard