Dziękczynienie

Dotykam wzrokiem
ludzkie twarze
wykrzywione zmęczeniem
poorane czasem

Otulam sercem
ludzkie dłonie
ostrożne nieufnością
drgające strachem

Smakuję oddechem
kawałek nieba,
który dajesz mi co dzień
mój Boże...

Risa

 

córka czasu

odloty;

barwy od rana nabrały bladości

zahaczając o chmury. lekkie, niewinne

spojrzenia żyjących jeszcze

ludzi.

pierwszy raz

na ich ciałach zobaczyć było można

popiół-sypki jak cukier, gorzki jak

ból.

pękło

optymizmem zatracone szczęście. a może

realność przecięła kliszę, dając innemu

życie.

aleksandra.

 

Dzień za ciemnością się schował

     Dzień za ciemnością się schował

   Księżyc budzi gwiazdy do nocnych harcy

   Chmury boją się im przeszkodzić

   A ja

   Przyglądam się temu z daleka

   Siedząc samotnie na morskiej plaży

   Myśląc o Tobie

   By bliżej Ciebie być

   Nabieram piachu w garść i ściskam ze złości na siebie

   Między palcami złoty wodospad

   Do ostatniego ziarenka wylany

   Pod powieką kolejne źródło płynie

   Drogę wyznaczając sobie po policzku

   Spadając kroplami na ziemię

   Chciałem dać Ci trochę radości

   A zostawiłem 

   Smutek i Żal

Centurion