Oda do pokoju

oto moje zacisze
prywatna oaza spokoju
gdybym miała napisać o nim wiersz
wyszedłby z tego poemat
katastroficzny
mój pokój to taki mały obraz
obszaru dotkniętego katastrofą nuklearną
po wybuchu bomby biologicznej
poprawiony przejściem tornada
na drzwiach powinna wisieć tabliczka:

uwaga strefa rażenia
uwaga autorka poematu się uczy
nie wchodzić jeśli życie miłe

ale znając moje szczęście
tabliczka by zginęła
w odmętach mojego pokoju
mojego własnego obrazu
postkatastroficznego

_______________

       Wiersz napisany pod wpływem chwili i natchnienia. Beatrice się uczy. Beatrice nie ma czasu na sprzątanie.

Reanimacja

czasem trzeba bólu i łez
żeby odkryć radość
czasem trzeba zwątpienia
żeby odnaleźć sens

taka niewinna reanimacja
duszy umysłu i myśli
katharsis już się dokonało
w tej jednej chwili

kilka słów parę zdań krzyk
nie zasłaniaj uszu
słuchaj nie patrz zobacz
z zamkniętymi oczami

_______________

       Dziś bez komentarza. Bo trudno napisać komentarz do kilku słów. Wiersz stary, pierwsza, druga liceum.

Motyle

uważaj na mrówczych autostradach

bo nadadzą ci numerek

każą zabijać motyle

nie tylko te w sobie

z co ładniejszych skrzydeł

zrobią fartuchy

huragan zbędności i biurokracji

wywieje z ciebie boskie tchnienie

chcą zrobić z ciebie kolejną

szarą mrówkę

bo nawet te czerwone nie są pożądane

takie ciężko dociąć do szablonu

ukryj swe skrzydła

jeśli nie chcesz ich stracić

zabierając je potwierdzą regułę betonu

tylko rozwiń je

od czasu do czasu

uwolnij motyla

______________________________________
24 października 2008

Tak mi się przypomniało a propos http://stowarzyszenie-mlodych-poetow.blogspot.com/2012/10/przyszli-z-pilnikiem.html

Ciekawie na to spojrzeć po pierwszym tygodniu studiów :)