Drapacze II

położyłeś niemowlę spać
chwytało twoje palce w rączki
gdy głaskałeś je po buzi
przyszedłeś do pokoju
czekałam na ciebie
powiedziałeś coś że chciałbyś mieć córeczkę
i że nazwałbyś ją Victoria Angelica
burza jakby się wzmogła
padło jeszcze kilka słów
a potem zaległa cisza
tak gorąca że można by nią ogrzać
lodowaty granat nieba
z taką czułością tuląca do piersi

huczały w niej myśli
jak potężne wodospady

nie mówiłeś nic
widziałam wszystko w twoich oczach
jak patrzyłeś na chłopca
i jak teraz na mnie

---

miękkie światło kinkietów
rozjaśniało pokój w półmroku
oświecił go blask jej ciała
nie pragnął już nic więcej

a potem znów zamyślony
gładził ją po policzku
układał do snu u swego boku
szepcząc czułe słowa na dobranoc

ostatnie błyski przemknęły nad miastem
ciepły deszcz ukoił niebo
i czarne ściany drapaczy

* * * (Powstańcie żołnierze)

Powstańcie żołnierze, co ziemi swej bronią.

Za każdym z nas widma wojny gonią

Wnikają do serca siły odbierają

śmierć  rychłą zwiastują, spokoju nie dają

Nie bójmy się tej którą spotkać mamy

Datę z nią spotkania wybierzmy my sami

Nie dzisiaj nie jutro, lecz za wiele lat

Gdy zmęczy nas życie i zmieni się świat.

Podnieście się z ziemi, karabin na ramię

Dziś koniec tej walki, nikt nas już nie złamie

Przystańmy na chwilę, pokłońmy się ziemi

To o nią walczymy i ją chcemy zmienić

Zakończmy to wszystko, nim  opadnie mrok

Piszemy historię, nasz ostatni krok

Ramię w ramię idźmy, niech noc przyjmie nas

By odzyskać wolność nadszedł właśnie czas.

Witam! Przesyłam mój pierwszy wiersz. Czekam na Wasze opinie i komentarze.

Drapacze

stałam przy szklanej ścianie
za sobą mając oświetlony pokój
patrzyłam na miasto nocą

przez wielkie okno
widziałam światła drapaczy
których dachy miałam na wysokości oczu

były jak przyjaciele - uważne cierpliwe i słuchające
były oparciem - tak liczne i zaprzyjaźnione

nie szukałam szczegółów
nie patrzyłam na parkujące w dole samochody
podziwiałam majestat drapaczy
i przejrzysty granat nieba

odwróciłam się
siedział na kanapie
wpatrzony w kremowe ściany pokoju
zamyślony jak zawsze
w oczach błyskały płomienie
z kominka albo i nie

---

wyciągnąłeś rękę
nie w geście pożądania ani nawet zachęty
ot tak - oddania
studiowałam jej kształt i wymowę
prawie jak Michał Anioł

nie musiałam się rozbierać
byś widział we mnie bóstwo
nie pościeliłeś łóżka
koc był bardzo miękki
kropla czerwonego wina
znaczyła więcej niż kilka kieliszków
chciałam rozmawiać z tobą o folklorze
i skandynawskich romansach
oglądać burzę nad miastem
przy zgaszonym świetle
i chłonąć ją w siebie
- jak ciebie