To, co w nas drzemie

Taki wiatr, co wznosi liście ponad głos
Taki wiatr, co puszcza w tan kobiecy włos
ze źródłem bez imienia i z szatą czucia dalekiej złudzie
przez młode wiosny młode słowa uszyte nań w brudzie
ganiają mroczne chmury z przestrogą dudniącą w rozumu uszach
pędzą znikąd, przekracza granicę skąpaną w przymusach.

Taki wiatr, co płynie z wezbraną rzeką
Taki wiatr, co uchodzi w tył wraz z wyciągniętą ręką
zna ulice i gra w parku melodie stłumione siłą
przez "ludzi" uklepujących swoją ziemię, z własną mogiłą,
strażników sumienia blaszanych oczu i hurtowych serc
których bez gwałtu o wielkiej liczbie nie sposób przejść.

Taki wiatr, co niknie wśród drzew tulących szum
Taki wiatr, co cichnie gdy śpiewa ludzi tłum
jaki uznaje własne słońce i dzieli głuchą noc
czyszcząc strych ze zbędnych rupieci, chowają je pod zamykany koc
stawia własne filary, spisuje grzecznie w aktach rozkazu słowa
natchnione sercem, składane w myśli gdzie koniec i początek wzięła droga.

nieważne

napisałabym wiersz

o moich uczuciach

albo o czymś równie nieważnym

napisałabym wiersz

o sobie

albo o kimś bardzo ważnym

napisałabym wiersz

przyrzekam

gdyby to wciąż było czymś ważnym

Mur

Bawimy się

ja i Ty;

Między nami:

Szczęście, Otwartość, Radość

I nagle pierwsze złamanie zasad gry

cegła pomiędzy nami

lecz jedna nie przeszkadza nam w dalszej zabawie

bawimy się dalej

ja, Ty i cegła;

Między nami:

Szczęście, Otwartość, Radość

pomniejszone o cegłę

I wtedy kolejne złamanie zasad gry

dwie cegły pomiędzy nami

lecz dwie nie przeszkodzą nam w dalszej zabawie

bawimy się dalej

ja, ty i dwie cegły;

Między nami:

szczęście, otwartość, radość

pomniejszone o dwie cegły

I wtedy kolejne złamanie zasad gry

trzy cegły pomiędzy nami

lecz trzy nie przeszkodzą nam w dalszej zabawie

bawimy się dalej

ja, ty i trzy cegły;

Między nami:

szczęście, otwartość, radość

pomniejszone o trzy cegły

.

.

.

I wtedy kolejne złamanie zasad gry

mur między nami

mur przeszkadza nam w dalszej zabawie

nie bawimy się dalej