*** (chwyć za rękę)

chwyć za rękę
albo porwie mnie wiatr
rozświetl noc
bo zgubię się w mroku
otul ramionami
znów jest mi tak zimno
zawołaj moje imię
zapomniałam jak brzmi

a potem nagle zatrzęsie się ziemia
gwiazdy będą spadać
noc zmieni się w dzień
a potem wszystko przestanie się liczyć
nie będzie już niczego 
– tylko ja i ty

Jeden dzień, nic więcej

O jeden dzień i nic więcej

nie ważne co będzie potem.

O jeden dzień - duszy złotem

proszę wiatr i słońce

śląc słowa na końce

zakręconego świata - poezji wieńcem.

Może być słońce, może - i deszcz,

w letnie popołudnie i mroźny ranek.

Może być kostka, może - i rumianek

pod naszymi stopami,

byleśmy byli sami

nad morzem czy w mieście - jak chcesz...

Sama wiesz - skąd moje staranie

ślepo uparte jak pierwszego razu.

Sama wiesz, że nie baczę na rozstanie

czy będzie wieczne może

czy ciut krótsze, w kolorze

bądź ponuro szare - melancholią obrazu.

Ten jeden dzień nim czas przeminie,

nim dorośniemy i stracimy fantazje.

Ten jeden dzień gdzieś czeka - i tak i nie

kiedy miłość w wietrze śpi

z nadzieją, co nocą się tli.

PERŁA

Wydaje się być bliska

swemu ideałowi

pewnie to przez biel

która odbija się poświatą zaufania

Nienaturalnie okrągła

bo zbyt perfekcyjna

niczym wymarzona Ziemia

kneblująca swym ciężarem

dźwigającego ją Atlasa