W porywach wiatru, w szeleście liści
 Serce złamane ostatnie myśli
 Serce chce życia umysł chce śmierci
 Czas samobójców dyskretnie nęci. 
Pora jesienna za oknem zlewa, 
Serca złamane, cicho pieśń śpiewa. 
Pieśń smutną bardzo, ale prawdziwą.
 O tej miłości, co była siłą.
 Siłą jedyną siłą ostatnią 
Gdy jej zabrakło czas zgasić światło…

W plątaninie kłamstw

W walce pozorów w plątaninie kłamstw

Zatraciłeś bliskich teraz jesteś sam

Zimny deszcz nie gasi, kiedy umysł płonie

Kolejny raz upadasz, ból rozrywa skronie

W głębi spękanego serca wiesz, że czas wstać

Wszystko gra pozorów, nie przestaniesz grać.

Los potrafi dobić, zniszczyć chęć istnienia

Lecz jest jak kobieta i stale się zmienia

Raz da dobre karty raz uderzy z pięści

Ty z nim wciąż igrałeś i się w końcu zemścił.

Matura?

Matura? - to przecie nic wielkiego,
sprawdzian taki inny i tyle, ot cała heca.

Moja przyszłość? - to nic ważnego,
wolę być nikim, gdzie mi do jakiegoś speca.

Wymarzone studia? - doprawdy zabawne,
jakby dało się studiować talenta, artystę.

Nowe horyzonta? - nie lepsze niż dawne,
po co mi skakać, lepiej wypić dwie czyste.

Moje marzenia? - co wam do tego,
wystarczy iść naprzód i sięgać, nic prostszego.