Do ojca

Jestem twardy, choć skreśliłeś moją kartę.

Nawet nie wiesz ile moje życie było warte.

Porzuciłeś mnie, gdy miałem kilka lat.

Nie wiesz? Wtedy się zawalił dla mnie świat.

Jeszcze byłem bardzo słaby.

Stąd w mym sercu krwawe ślady.

Czemu tam gdzieś z boku stałeś?

Może Ty się tylko bałeś?

Nie, to nie był zwykły lęk.

Olałeś mnie i w tym tkwi sęk.

Myślisz – szkoda, nie zabiły.

Wiesz, co? Dzięki! Żyć uczyły.

Dzięki Tobie wiem już jedno

Nie chcę jak Ty być na pewno!

* * * (w ręku szklanka)

W ręku szklanka w drugiej broń

Pada strzał opada dłoń

Serce staje dech zamiera

Czarna otchłań go zabiera

Dwa dni wcześniej impreza do rana

Osiemnastka kolegi musi być oblana

Kierowca też pije, jak wszyscy to wszyscy

Nie wie, że od tego zginą zaraz bliscy

Leżał tam i błagał, by to było snem

By tamten wypadek nie wydarzył się

Na nic błagania na nic przeprosiny

To puste słowa dla ich są rodziny

A kim własciwie jestem?

A gdybym był piratem 

to czy grając w karty

miast kantować z natury pod blatem

czy grałbym swoje będąc nie upartym?

A gdybym był gliniarzem

to czy zbierając łobuzów 

czy umiałbym wypić w barze

miast szukać klucza wśród akt gruzu?

A gdybym był bandytą

to czy sięgając po nie swoje

umiałbym ujawnić twarz zakrytą

miast planować wyszukane rozboje?

A gdybym był malarzem

to czy maczając pędzel po natchnienie

miast malować to co kanon karze

czy nabazgrałbym może swe widzenie?

A gdybym był niewolnikiem

to czy śpiąc z myszami pod ścianą

śniłbym o ucieczce ze świecznikiem

miast pracować społecznie z miną udaną?

A gdybym był wikingiem

to czy płynąc za grabieżą

pisałbym pieśni swej Izoldzie pod klingiem

miast szlifować ostrze na krew świeżą?

A gdybym był poetą 

to czy dbając o kurs stylu

słuchałbym szeptu serca pod Juliettą

miast podzielał zdanie rozsądku, jego zasad tylu?