Zapomnieni

pod powiekami płynie świat
utkany z naszych skrytych marzeń
co będzie z nim za parę lat
gdy blednie dziś z przebiegiem zdarzeń?

koimy dusze w swych ramionach
uspokojeni szumem ciszy
sunąc palcami po znamionach
nie mówmy nic - nikt nas nie słyszy

* * * (znamy dobrze prawdę)

Znamy dobrze Prawdę.
Akapit po akapicie.
Słowo po słowie.
Wiemy.

Wiemy też coś o szczęściu,
Że to bardzo subiektywne pojęcie,
i z rzadka znaczy po dwa to samo.

Przecież wiemy.

A jednak można świetnie udać,
rybi mat pośrodku źrenic,
i ruchy na poły mechaniczne...

Mówić o chlebie, maśle i sadzy,
pomijając ścinanie drzew.
i uśmiechać się...
bez powodu i znaczenia.

I wiemy również,
Raz z razu,
że inne wspólnie wyznajemy prawdy.

Każdy swoją.

A ja wiem ponadto,
że jeśli choćby raz jeden,
przyznam się mojej prawdzie...

Spadnę niżej, niż kiedykolwiek byłam.
Bo wiem, jak wysoko jest Niebo.

Przy dźwiękach formingi

Snuje wiatr piosnkę piękną

mewa jak aojda

swoje rymy wysławia

woda niczym zmarszczona twarz olbrzyma

którego choroba już dawno nawiedziła

tu na darmo szukać tęsknym okiem lądu

tu na płynnej pustyni kraju Posejdona

miejsce przeznaczone wybranym

tym co niewygody i strach w małym palcu mają

tym co gardzą lądem a z wody pochodzą-marynarzom

oto legendą się stają:

niepokonani i odważni niczym Herakles

szybcy i dostojni jakoby Hermes

równie mądrzy i waleczni co Atena

przy dźwiękach formingi

sam Posejdon oddał im

                                      świat we władanie