córka czasu

odloty;

barwy od rana nabrały bladości

zahaczając o chmury. lekkie, niewinne

spojrzenia żyjących jeszcze

ludzi.

pierwszy raz

na ich ciałach zobaczyć było można

popiół-sypki jak cukier, gorzki jak

ból.

pękło

optymizmem zatracone szczęście. a może

realność przecięła kliszę, dając innemu

życie.

aleksandra.

 

Dzień za ciemnością się schował

     Dzień za ciemnością się schował

   Księżyc budzi gwiazdy do nocnych harcy

   Chmury boją się im przeszkodzić

   A ja

   Przyglądam się temu z daleka

   Siedząc samotnie na morskiej plaży

   Myśląc o Tobie

   By bliżej Ciebie być

   Nabieram piachu w garść i ściskam ze złości na siebie

   Między palcami złoty wodospad

   Do ostatniego ziarenka wylany

   Pod powieką kolejne źródło płynie

   Drogę wyznaczając sobie po policzku

   Spadając kroplami na ziemię

   Chciałem dać Ci trochę radości

   A zostawiłem 

   Smutek i Żal

Centurion

 

'43

pamiętam doskonale

i to miasto szare

i tę kamienicę wojną pachnącą

jej piętro jej czwarte okno

gdzie firanki tak spiesznie wiatr

zabierał ze sobą

myśli kartkami poskładane

rozrzucone mgliście myśli powietrzem

zataczane

muśnięte

brokatem z młodych lat pani

której okno własnością było latami

ciemno złudne na korytarzach

miasto ślepców owinęło

w bandaże

trzasnęło

uciekło

a pani nie widać od roku

jesiennego,

ucichło tchnienie i świt

zabierał ze sobą

życie

aleksandra.