wczoraj

z urojoną tęsknotą zaglądałam w okna. dobrze było

stać z przymkniętymi powiekami,

gdy deszcz pieścił chodniki, ludzkim oddechem

witał szarości. za bardzo

baliśmy się uchylić myśli, aby podziękować

za blachę kęsów niedzisiejszych.

woń ciał otulała dachy, a my

czuliśmy jak wątpliwości gniją z nami

w kątach ulic. wierzę-

nie wierzę, a łzami dzieci karmię.

uśmiech jest wygodny, gdy życie

w za małych butach chodzi, skomląc

jesienne historie

aleksandra.

 

Hutena

poznałam ją kiedy malowała

ciało czerwonym długopisem

wypełniła już chude uda

i papierowe nadgarstki

stałam obok

tusz pociekł nawet po policzku

choć tu czerwień nie był karminowa

ułożyła narządy pod kątem 90 stopi

od nylonowej podłogi

zgasiłam światło

przyszła przezroczysta pani

chwyciła za spróchniałe kajdanki

zmyli z niej plamy wodą

z roztopionego śniegu

nie chciałam im pozwolić

zostawili blizny krzyczące

nienawistnie ślepym spojrzeniem

zostaw! zostaw!

upoważnij mnie do śmierci!

nie pomogli jej odejść

Canard

 

oszukani losem

zastygnięte twarze zlewają się w

bure chodniki, jak koty

głodować będą

raz jeszcze.

ręce żałośnie wyciągną z obskurnych

ścian małych lokali, jak gdyby

wyjść chcieli i czas oszukać.

zamiotą tylko

przed drzwiami i spluną.

pare lat wystarczy, by zachłysnąć się

bezradnością.

aleksandra.