Siedem grzechów głównych

Widziałem ludzi bez granic,
Ich wielkość odmierzał wiatr.
Pragnęli swymi ustami,
Przeżywać cały ten świat.

Widziałem ludzi na szczycie,
Ich nosy sięgały chmur.
Patrzyli na ludzi z góry,
Choć w oku gościła sól.

Widziałem ludzi bogatych,
Ich wnętrze wypełniał skarb.
Rękami chłonęli życie,
By nocą chować w nich twarz.

Widziałem ludzi wyspanych,
Ich głosy zapomniał dzień.
W zamkniętych oczach skąpani,
Popadli w odwieczny sen.

Widziałem ludzi spełnionych,
Ich duma była ze szkła.
Pragnęli plamić swe ciało,
Choć rozkosz to tylko mgła.

Widziałem ludzi wzburzonych,
Ich serca zamroził lód.
Poczują radość w powietrzu,
Gdy wnętrze roztopi wschód.

Widziałem człowieka w sobie,
Choć nie był z tej samej krwi.
Dziś wiem, ze ślepym jest każdy,
Kto w lustrze zatapia sny.

Początek pisania na wspak

Chciałem napisać wiersz

mój wiersz na wspak

lecz pewien złośliwy gad

zjadł je bo miał na nie smak

a wraz ze smakiem smoczy apetyt

tak więc ten złośliwy gad

co zjadł me rymy na wspak

pisać mi karze by usmażyć je w razie

głodu swego gadziego

by tu romantyzmu trochę dodać

raz sobie szpaczek co sikał na krzaczek

zakochał się w gadzie co rymy me smażył

i tak powstały córki i synowie

poetyzmu wspak pisanego

Dzisiaj

I oto czasy nastały

gdzie prawda kłamstwem się ubrała

a kłamstwo formę prawdy przybrało

gdzie zniewolenie wolnością nazwano

a prawo narzędziem świń się stało.

A my tu się znajdujemy, jakby zakryci

cieniem niewidocznego

i tak życie nasze pustką napełnione.

Życie pod śmiercią ukryte

lecz to Im nie wystarczało

bo tak odrzucając co dane

życie ze śmiercią

kazirodcze potomstwo wydało

i tak niby żywe lecz martwe

ciało zdrowe lecz duch martwy.

Świat słowem stworzony

światłością przykryty,

pięknem przybrany,

słowem umyty, człowiekiem ubrany

w ruchomych piaskach gniewu i zazdrości

tonie, umyka, znika i rozpływa się w oczach.

W ciemności pogrążony grzęźnie dalej

ludzie władcami nicości się ogłaszają

w ciemności okulary ciemne zakładając