Utrata

Jak tracę to już wszystko.
Miłość,przyjaźń.
Na nic moje starania.
Odchodzą jak zawsze w takim momencie.
Gdzie przyczyny szukać?
W zachowaniu?
Nie mam pojęcia.
Jestem cały czas ta sama.
Nie zmieniłam się o gram.
W sercu pustka,
A dusza ma umiera,
Bo odchodzi najważniejsza ma osoba.
Osoba,która znaczy dla mnie tak wiele.
Z każdą kolejną chwilą jest mi  bardziej przykro.
Ta sytuacja mnie rani
Boli i wymusza płacz moich oczu.
Chcę by była szczęśliwa i ta przyjaźń pozostała nie ruszona,
Ale tak niestety być nie może.
To koniec,chcę już odejść.
Weź mnie Boże do Taty,
Tam znajdę ukojenie myśli.
Chociaż tam będę czuła się potrzebna.

Na straty

Niecierpliwie patrzę na nich,

Na te bzdury, przez nich wypowiadane.

Czekam na moment, w którym sam uwolnię

Najjaśniejsze, najbielsze, najczystsze myśli,

Których i tak nikt nie zrozumie.

Ale popłynę na nich wiedząc, że

Nieuniknione jest zderzenie z dnem.

Będę tonąć, ale w tym co sam… w tym czym chce… 

Sam wymarzyłem sobie taką śmierć,

Ale nie pozwalają mi żyć godnie.

Prawdopodobnie rozkażą mi. Hordy wyższości,

Nowobogaccy, Władcy… Co każą mi?

Odejść, bez honoru ,który już wcześniej mi zabrano,

Karząc w ogóle żyć tu… według ich zasad.

Sprzedaję się.

Muszę!, robię to dla niej. Dla tej!,

Która pokazała mi że można inaczej,

Ale gdy to zrobię to ją stracę…

To mnie stracą…

To jest Armagedon. Świat za oknem płonie

W miejskiej znieczulicy samotna dusza tonie

Samotna bezradna, atakowana nienawiścią

Jak ma się obronić, gdy los jej zabrał wszystko

Na ręce nastolatki świat kładzie kartkę czarną

Czym może ją zapisać? I czego może pragnąć?

W jej myślach śmierć, niczym róża

Otula swoimi płatkami , daje ukojenie

Tylko kolce kłują, ale to nie śmierć

To ostatnie okruchy życia.