Moja muza

Czy śpisz, moja Muzo?

Ty, któraś mnie natchnąć miała, śpisz?

Niech odejdzie daleko zdrajczyni przebiegła

Niechaj przepadnie na zawsze w nicość odległą.

Gdzie jesteś, Muzo, moja Muzo?

Gdym w próżni, bez patosu, sam

Na tacy srebrzystej podana

Niepewność jutra- dzisiejszym pewnikiem.

Muzo moja, Muzo

Jak długo jeszcze mówić będziesz: „nie dzisiaj!”?

Utopia pospolita

Takich wiele

Pogrążę się w głęboką otchłań

Na zatracenie pójdę krokiem

Mężnym; z siłami ciemności i niebytu

A wraz ze mną umrą tajemnice ciemnego sztandaru

Już nie odrodzę się jak feniks

Z kupki szarego popiołu

Śpij Najdroższa, śpij

Nierozpoznany

 

Odbudowa

Zapomniałam o odjeżdżających autobusach

pijanych chwilami pełnej namiętności.

Wołałam z przystanku o brudne powroty,

dostając w zamian krzyk odbity echem.

Bujane fotele niczym rdza skrzypiały pode mną

na wieki przeklinając chwilę mojego renesansu.

Miałam być pierwszą, okazałam się ostatnią.

Nie przewidziałeś swojego braku jako klęski odnowy.

W ścianach, gdzie zakazali mi powietrza

oglądałam życie przez otwór wentylacyjny.

Korytarz przyprowadzał do mnie zapach acetonu,

odbierając rozmowy z tobą i światem.

Odeszłam, zanim pozwolili ci zapukać do drzwi.

Szukałam cię w tamtym autobusie, po którym zostało Nic.

Później umarłam, tak prozaicznie jakoby pociągnięcie

za sznurek zgasiło światło w całym wszechświecie.

Canard

 

pustki

piasek zaplątał się w wiatr w słońcu zaś

wspomnienia wydały się proste

neonowe lustra zamknęły mi

ulice pełne ludzi

głupich jak ja pięknych marzeniami błądzących

rzeczywistością

nie mam wiary i pieniędzy

z kalendarza lecą liście zasuszone tęskno

i ckliwie do pokoju wlatują

nie ma ludzi niezastąpionych

aleksandra.