Spotkanie na ławce

Spotkali się na tamtej polanie

Przeklętego rozstania

Wśród krzyków i jęków

Z cierpienia, z tęsknoty

Tragicznych, umarłych kochanków

W codzienność życia

Oczy w tańcu zmysłów

Poiły się niepokorne dawnym widokiem

Pożądań cicho skrywanych snów

Skoczne grały melodie

Dłonie skąpane w słońcu

Powrót do starych dni śpiewał ptak

Gdy cały świat dokoła trwał

To już rok i miesiące dwa

To ta ławka, to ten park

Lustrzanej rzeczywistości blask

Zacierają się szczegóły

Zapomnianych zdjęć

Lecz nieśmiało pytam Cię:

Czy przez mgłę,pamiętasz jeszcze mnie?

Ona tak czule tuliła go

Serce Jego na zawsze

W najmilszym Wilnie zostanie

Rzym już wzywa,Miasto Siedmiu Wzgórz

On w dojrzałość życia wchodzi sam

Ona tak czule tuli go

Gdy cały świat dokoła trwa

Czy  nie musi wino dojrzewać w ciemnych i głuchych piwnicach?

Dlaczego jednak dopiero dziś nauczyliśmy się kroków w naszym wspólnym tańcu zakochania?

Nierozpoznany

 

'lato

płaczmy proszę, płaczmy

i złośliwie

po smukłych murach

skaczmy do słońca.

bądźmy

tak głupi jak zawsze, gdy

nie wstrzymując oddechu

i poprawiając włosy, biegamy

desperacko

po rosie. że niby romantycznie

zbierajmy jagody i uśmiechy dni.

same stukają dziś klawisze blednąc

magią wspomnień. przez palce

czas nam umyka

jesteśmy zbyt leniwi

na miłość

aleksandra.

 

Zabawa

Raz, dwa, trzy! Wypadasz TY!

kości rzuciły się na wyblakłe prześcieradło

mielibyśmy więcej do wyboru

gdyby dłonie przestały grzeszyć naiwni

ci którzy pomarszczonym życiem

wciskają się w ostatnią ramę wschodu

ene due rabe dla ciebie ta modlitwa

nie dostaniesz więcej nic choćbyś

musiał wybierać miedzy sobą a mną

na zawsze pozostaniesz tragiczny

to ja jestem światłem tyś zaledwie naskórkiem

nieskąpych wrażeń i spódnic zadartych

z pokolenia dennych próbek życia

smakujesz niczym ksiądz winogrona

nakarmię cię grzechem o ciało niespróbowane

później wyjdę lustrem spalę nasze mosty

nie zostawiając iskry byś mogło zapłonąć

zniknę w egoistycznym świecie dla takich

jak ja upitych kłamstwem uśpionych złudą

nieuważne oddechy pustymi dzwonkami do drzwi

mówią co mamy robić biją po twarzy na oślep

palimy w ukryciu jakby narkotykiem bywały

orgie dusz opętane pięknem

Cztery, pięć! Kolejną siebie odrywasz część!

Canard